కథ -2
సాటి ప్రాణికి సాయం చేయాలి... ఈ మాట మనం తరచుగా వింటూనే ఉంటాం. కానీ, ఆ సాయం చేయడానికి ఒక హద్దు ఉంటుందా? కరుణ చూపించడం కోసం మన సర్వస్వాన్ని, చివరకు మన ప్రాణాల్ని సైతం పణంగా పెట్టాల్సి వస్తే... అప్పుడు కూడా ధర్మానికి కట్టుబడి ఉండగలమా? జాలి, దయ అనే పదాలకు అసలైన అర్థం ఏమిటో అద్దం పట్టే కథ ఇది.
శిబి చక్రవర్తి... దానధర్మాలకు, అపారమైన కరుణకు మారుపేరు. ఆయన కీర్తి ముల్లోకాలకు వ్యాపించింది. ఆ కీర్తి నిజమైనదేనా, అతని దయాగుణం ఎంతటిదో పరీక్షించాలనుకున్నారు దేవతలు. అందుకోసం అగ్నిదేవుడు ఒక చిన్న పావురంగా, ఇంద్రుడు క్రూరమైన డేగగా రూపం మార్చుకున్నారు.
ఒకరోజు శిబి చక్రవర్తి సభలో కూర్చుని ఉండగా, ప్రాణభయంతో వణికిపోతున్న ఆ పావురం వేగంగా ఎగురుకుంటూ వచ్చి ఆయన ఒడిలో వాలింది. "నన్ను రక్షించు ప్రభూ" అన్నట్లుగా ఆయన వంక చూసింది. దాని వెనకే ఆకలితో రగిలిపోతున్న డేగ అక్కడికి వచ్చింది.
"మహారాజా! ఆ పావురం నా ఆహారం. సృష్టి ధర్మం ప్రకారం అది నాకు దక్కాలి, దాన్ని నాకు వదిలేయ్. లేదంటే నేను ఆకలితో చనిపోతాను. శరణు కోరిన ఒక ప్రాణిని రక్షించడం కోసం, మరొక ప్రాణిని ఆకలితో చంపడం నీకు ధర్మమేనా?" అని సూటిగా ప్రశ్నించింది డేగ.
శిబి చక్రవర్తి ఆలోచనలో పడ్డాడు. శరణు కోరి వచ్చిన ప్రాణిని వదిలేయడం అధర్మం. అలాగని డేగ ఆకలిని తీర్చకుండా దాని చావుకు కారణమవ్వడం కూడా తప్పే. అప్పుడు ఆయన ఒక కఠినమైన నిర్ణయానికి వచ్చాడు. "ఈ పావురాన్ని మాత్రం నీకు ఇవ్వలేను. దానికి బదులుగా, ఆ పావురం బరువుకి సమానమైన నా దేహంలోని మాంసాన్ని నీకు ఆహారంగా ఇస్తాను" అన్నాడు.
సభలో ఒక త్రాసు తెప్పించారు. ఒకవైపు పావురాన్ని ఉంచి, త్రాసు రెండోవైపు తన తొడ నుండి మాంసాన్ని కత్తితో కోసి వేశాడు శిబి. కానీ ఆశ్చర్యం! త్రాసు ముల్లు అస్సలు కదలలేదు. పావురం బరువే ఎక్కువగా ఉంది. ఇంకొంత మాంసం కోసి వేశాడు... అయినా ఫలితం లేదు. చివరకు తన శరీరం మొత్తం రక్తం ఓడుతున్నా, పావురం బరువుకు సరితూగలేదు. అప్పుడు శిబి చక్రవర్తి ఏమాత్రం వెనుకాడకుండా, త్రాసులో ఆ పావురానికి ఎదురుగా తనే స్వయంగా వెళ్లి కూర్చున్నాడు. "నా ప్రాణాన్ని తీసుకుని, ఆ చిన్న ప్రాణిని వదిలేయ్" అన్నాడు.
ఆ అపారమైన త్యాగానికి మురిసిపోయిన డేగ, పావురం మాయమయ్యాయి. వాటి స్థానంలో ఇంద్రుడు, అగ్నిదేవుడు ప్రత్యక్షమయ్యారు. శిబి చక్రవర్తి కరుణను, ధర్మనిరతిని మెచ్చుకుని, అతనికి పూర్వ రూపాన్ని, శాశ్వతమైన కీర్తిని ప్రసాదించారు.
ఈ కథ విన్నాక మనకు అనిపించేది ఒకటే... సాయం చేయడం అంటే మన అవసరాలు తీరిపోయాక మిగిలిపోయిన దాన్ని ఇవ్వడం కాదు. ప్రాణసంకటంలో ఉన్న వారిని రక్షించడానికి మన సొంత కష్టాన్ని, మన సమయాన్ని, ఒక్కోసారి మన సంతోషాన్ని సైతం త్యాగం చేయగలగడం. ఒకరికి సాయం చేయడం వల్ల మన సర్వస్వం కోల్పోవాల్సి వచ్చినా వెనకడుగు వేయకపోవడమే నిజమైన కరుణ. మన జీవితంలో ఎవరైనా ఆపదలో ఉండి మన సాయం కోరితే... మనకి ఎంతవరకు వీలైతే అంతవరకు మన 'మాంసాన్ని' (శ్రమను, సమయాన్ని) వెచ్చించేంత దయాగుణం మనలో ఉందా అని ఈ కథ మనల్ని ప్రశ్నిస్తుంది.
